استاد جلال خالقی مطلق در هشتم اسفند ۱۴۰۴ از میان ما رفت. خبر درگذشت او در نخستین روز جنگ و در میان اتفاقات ناگواری که پیش آمد به گوش بسیاری نرسید و فرصت سوگواری برای آن پژوهشگر بیبدیل زبان فارسی فراهم نشد. شاهنامهپژوهی که بیش از چهل سال در غربت، تنها و بدون برخورداری از حمایتِ نهاد یا ناشری، عمر خود را صرف تصحیح شاهنامه کرد.
هیئتمدیرۀ انجمن ویراستاران، همزمان با درگذشت این استاد گرانقدر، پیامی صادر کرد که بازنشر را در اینجا قرار دادیم.خالقی انسانی بود باوقار، نیکوکار، باشرف، باذوق، صمیمی، معلم، نقدپذیر، خوشبیان، خوشمشرب، با طنزی سنجیده و دلنشین.شاهنامهپژوهی به دو دوره پیش از خالقی و پس از او تقسیم میشود. با تصحیح و پژوهشهای او بود که نسل تازهای از شاهنامهپژوهان بالیدند و امروز شاهنامهپژوهی خود تخصصی مستقل شده است. به همین سبب است که بعد از استاد خالقی مطلق دیگر نمیتوان بهراحتی درباره شاهنامه سخن گفت و مطلب نوشت.
مقالههای فراوان او در معرفی نسخههای شاهنامه و مقالههای پژوهشی او در زمینه شاهنامه و ادبیات حماسی گنجینهای است از نکتههای متنشناختی. استاد خالقی مطلق، در تصحیحات و تحقیقات خود صورتهای کهن واژگان و نامها، و آوردنِ آنها در شاهنامه مصحح خود گامی بود نرفته و مغفول. زمانی شاهنامههای نامعتبر یا کماعتبارِ بروخیم و مول و مسکو یگانه منابع درک ما از شاهنامه بود، ولی دیگر سالهاست شاهنامه خالقی مطلق جایگاه شایسته خود را در میان جامعه فرهنگی یافته و بهترین و سالمترین شاهنامه شناخته میشود.
استاد، با وجود دوری از وطن، از اخبار فرهنگی در ایران آگاه بود و از مشوقان تأسیس «انجمن صنفی ویراستاران» و، پس از تأسیس، خود از اولین اعضای آن بود و در دومین مراسم تقدیر از پیشکسوتان ویرایش در ۱۳۹۷ از ایشان تقدیر کردیم.
رفتنش را پایان او نمیدانیم و همیشه او را زنده و حاضر میبینیم و در حضور معنویاش همچنان از نوشتههای او خواهیم آموخت.