| سرمقاله | جواد رسولی |

با گسترش و فراوانی مؤسسات انتشاراتی و مطبوعاتی خصوصی و غیرخصوصی، در چند دهۀ اخیر، جایگاه حرفۀ ویراستاری شاخص‌تر شده است. قدمت و سابقۀ رسمی شغل ویراستاری، به مفهوم امروزین آن، و حضور نسلی که با همین عنوانِ شغلی در سازمان یا مؤسسه‌ای استخدام شده‌اند و از این راه کسب معیشت می‌کنند، گویای ریشه‌دار بودن و تثبیت این شغل است، شغلی که آمیخته‌ای از تخصص، ذوق ادبی، زبانی و توانایی‌های دیگر است.
فارغ از سطح توان و میزان برخورداری افرادی که با عنوان ویراستار در بنگاه‌های انتشاراتی و مطبوعاتی و دیگر رسانه‌هایِ متن‌محور و یا به‌طور آزاد و مستقل مشغول‌به‌کارند، مشارکت در تشکیل انجمنی صنفی و تجمیع فعالیت‌های حرفه‌ای در قالب شخصیتی حقوقی و سندیکایی ضرورت اجتناب‌ناپذیری است که باید مطمح نظر شاغلان این حرفه قرارگیرد؛ زیرا صاحبان هیچ حرفه‌ای، بدون داشتن تشکّلی صنفی، نمی‌توانند تغییراتی مثبت در حرفۀ خود پدید آورند و آن را ارتقا بخشند و از منافع صنفی و فردی برخوردار گردند.
اکنون که انجمن ویراستاران به همت مؤسسان و اعضایی که گرد هم آمده‌اند پاگرفته، بایسته‌ترین کار آن است که هر کدام از اعضای این خانوادۀ حرفه‌ای خود را دخیل در حیات آن بدانند و از میدان فعالیت‌های صنفی کنار نکشند؛ زیرا این گُلستان نورَس فقط با یاری تک‌تک اعضا آبیاری می‌گردد و در پرتوِ توجه ایشان ‌می‌بالد و می‌روید، نه فقط با چند نفر محدود با عنوان اعضای هیئت‌مدیره. نیکوترین اندیشه این است: هر عضو خود را مسئول گلی بداند که با سعی او کاشته شده است.

یازدهمین خبرنامۀ انجمن صنفی ویراستاران را در پیوند زیر دریافت کنید.

یازدهمین شمارۀ خبرنامۀ انجمن صنفی ویراستاران

پست های پیشنهاد شده